Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

Η ελληνική γλώσσα είναι μία και συνεχής


«Από την εποχή που μίλησε οΌμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Γιώργος Σεφέρης

Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα; Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;?  

Οι Έλληνες σήμερα ασχέτωςμορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδήαγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.?        

Για του λόγου το αληθές θα αναφέρομε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.

Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετοάναυδος.

Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τουςάνδρες) κ.τ.λ.

Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείςχρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ.

Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.

Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.

Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.

Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.

Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.

Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.

Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μαςέκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.

Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.

Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.

Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε τοόνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.
Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία.

Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτόπροέρχεται το αναλγητικό.

Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.

Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι - ρύπανση.
Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.

Πέδη, σημαίνει δέσιμο   και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.

Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.

Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσηςάγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.

Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.

Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλάπροικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».

Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.

Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε - η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, ηναυς έγινε πλοίο, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.?      

Από τη λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.?        

Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.?        

Από τη λέξη ναυς έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι:

Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.?        

Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.?          

Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις. (Αντίθετα, δημιουργήθηκε μεγάλος αριθμός από σύνθετες λέξεις, τα συστατικά των οποίων συνιστούν πρωτότυπες ήπαράγωγες λέξεις της αρχαίας ελληνικής).?

Η γνώση της ετυμολογίας και των εννοιών των λέξεων θα μαςβοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικήςποίησης, μια γλώσσα που, σημειωτέον, δεν ανακάλυψε οΌμηρος αλλά προϋπήρχε χιλιετηρίδες πριν από αυτόν.?
       
Φίλοι μου, προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που σχετικά με το υπό πραγμάτευση θέμα.

Η γνώση των εννοιών των λέξεων συμβάλλει στην καλύτερη μεταξύ μας επικοινωνία.

Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδοςκαι Οδύσσειας Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο.

Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012

Ο χαρακτήρας των δυτικών


Είναι άποψή μου πως οι ευθύνες των Ελλήνων συνολικά είναι τεράστιες για την κατάσταση που βρώνη.﷽﷽﷽﷽﷽﷽α τα ιστεγνωρυ ίσκεται η χώρα μας σήμερα. Δεν μπορώ όμως να μην αναφερθώ στον ρόλο των δυτικών φίλων μας σχετικά με όλα αυτά.

Κάθε άνθρωπος έχει έναν  χαρακτήρα, συνήθως προϊόν μιας πλειάδας ερεθισμάτων με τα οποία ήρθε σε επαφή και που υιοθέτησε ή απέρριψε μέσα στα χρόνια και τον διαμόρφωσαν.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και για τους λαούς ή τα έθνη. Έχουν διαχρονικά γνωρίσματα στις συμπεριφορές τους τα οποία διαμορφώνουν έναν «εθνικό χαρακτήρα».

Πιστεύω πως δώνη.﷽﷽﷽﷽﷽﷽α τα ιστεγνωρυ ύσκολα οι άνθρωποι αλλάζουν χαρακτήρα και συμπεριφορές και συνήθως ο βασικότερος τρόπος που κάτι τέτοιο μπορεί να προκύψει είναι μέσα από το κόστος(δεν είναι απαραίτητα οικονομικό).

Όσο μεγαλύτερο το κόστος τόσες περισσότερες οι πιθανότητες για να αλλάξουν βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα και συμπεριφορές.

Είναι αλήθεια πως υπάρχουν άτομα που εκεί που νομίζεις πως έχουν υποστεί ένα σημαντικό κόστος για μια κατάσταση, τέτοιο που θα ήταν αρκετό για να αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα πράγματα, τελικά διαπιστώνεις πως δεν αρκεί αυτό και χρειάζονται πολλές φορές να επαναλάβουν τις χαρακτηριστικές συμπεριφορές που τους αναγνωρίζουν και να υποστούν υψηλότερο κόστος προκειμένου να  αλλάξουν.

Υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων που ενώ γίνονται αποδέκτες κόστους βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο συνειδητοποίησης που δεν το αναγνωρίζουν ως κόστος με αποτέλεσμα να έχουν μηδαμινές ελπίδες να αλλάξουν τον χαρακτήρα τους σε σχέση με κάποιες καταστάσεις.

Τα αντίστοιχα πιστεύω πως ισχύουν και για τα έθνη.

Όλη η παραπάνω ανάλυση πιστεύω βαθύτατα ανάγεται σίγουρα στην περίπτωση της Ελλάδας (ως έθνος) και ειδικότερα το κομμάτι που αναφέρομαι στην χαμηλή συνειδητότητα του κόστους (μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που εισπράττουμε κόστος από συμπεριφορές μας ως λαός) όμως αν εξετάσουμε τα πράγματα σε σχέση με τους δυτικούς θα διαπιστώσουμε περίπου τα ίδια.

Ένας άνθρωπος για να κάνει την απαραίτητη «ενδοσκόπηση» προκειμένου να διαπιστώσει τις χαρακτηριστικές συμπεριφορές του που οδήγησαν στην είσπραξη κόστους είναι να ανατρέξει στις μνήμες του και να αναλύσει τον τρόπο που λειτούργησε.

Σε επίπεδο λαών είναι αναγκαίο να αναλύσει κανείς την ιστορία των λαών που τον ενδιαφέρουν προκειμένου να διαπιστώσει πράγματα.

Για συντομία δεν θα ακολουθήσω απαραίτητα αυστηρή ανάλυση των δυτικών με ιστορική σειρά και κάποιες φορές θα αναφέρομαι σε αυτούς με τον γενικό όρο «δυτικοί» και άλλες θα μιλώ για συγκεκριμένους λαούς. Πρώτα θα θυμίσω όμως πως το μεγαλύτερο κομμάτι αυτών που αποκαλούμε δυτικοί ανήκουν στο ευρύτερο φπολη﷽﷽﷽﷽﷽﷽ντινοντινικυ ύλλο των Σαξόνων.

Οι δυτικοί λοιπόν έχουν λειτουργήσει μέσα στους αιώνες με τρόπο που υποτίθεται προήγαγε τα εθνικά τους συμφέροντα καταλήγοντας τελικά να διαπιστώνουν πως αυτό οδήγησε στην καταστροφή ή συρρίκνωσή τους.

Το 1204 θεώρησαν πως καταστρέφοντας την Βυζαντινή αυτοκρατορία με το να αλώσουν την Κωνσταντινούπολη λειτουργούσαν υπέρ των συμφερόντων τους. Το πλείγμα για το Βυζάντιο ήταν τέτοιο που ποτέ δεν ορθοπόδησε και έτσι έπεσε στα χέρια των Οθωμανών που στην συνέχεια με συνεχείς πολέμους έφτασαν ως την Αυστρία και χρειάστηκαν πάνω από 400 χρόνια για να μπορέσουν να περιορίσουν τους Οθωμανούς στην Ασία.

Αποικιοκράτες και υποκριτές είτε στο όνομα του Θεού , είτε της Ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου ρήμαξαν λαούς σε όλο τον πλανήτη, στερώντας τους τον πλούτο των εδαφών τους, αλλά και σκλαβώνοντας τους πληθυσμούς πολλές φορές μεταφέροντας τους από μια αποικία σε άλλη με μφέρω. Οι Ισπανοί είναι γνωστό τιυ όναδικο σκοπό την εκμετάλλευση τους.

Ποιοφέρω. Οι Ισπανοί είναι γνωστό τιυ ύς να πρωτοαναφέρω.

Οι Ισπανοί είναι γνωστό τι έκαναν στην Λατινική Αμερική.
Οι Άγγλοι ? υπήρχε μια περίοδος που έλεγαν πως ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην Βρετανική Αυτοκρατορία.
Οι Ολλανδοί? Στην νότια αφρική απαγορεύοταν στους μαύρους να κάθονται στα παγκάκια και όσοι γνωρίζουν τον αγώνα του Ν. Μαντέλα μπορούν να έχουν μια άποψη.
Οι Αυστριακοί? Διαβάστε για τον ρόλο τους στην Αυστρουγγαρία.
Οι Γάλλοι? Στην Πολυνησία έφτασε η αποικιοκρατική μανία τους για εκμετάλλευση. Οι Γερμανοί? Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι μέσα σε διάστημα 30 ετών δεν είναι και λίγο. Το τέταρτο Ράιχ το ζούμε σήμερα.

Θα μπορούσα να είμαι πολύ αναλυτικός για τα παραπάνω αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου.
Με λίγα λόγια μπορώ να συνοψίσω όμως τον χαρακτήρα τους.
Πόλεμος, Πόνος, Λεηλασία, Βαρβαρότητα, Εκμετάλλευση, Υποκρισία

Τους αρέσει να θεωρούν τους εαυτούς τους ως πολιτισμένους και φορείς πολιτισμού. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουν μπερδέψει την τεχνολογική πρόοδο με τον πολιτισμό.
Η αλήθεια είναι πως η αξία μιας ιδέας με κίνητρο το καλό των ανθρ
ει ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ δεν είναι αυτός οώπων συνολικά ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό τους γι αυτό ακόμα και σήμερα κάτω από τον υποκριτικό μανδύα των πολιτισμένων συνεχίζουν να σπέρνουν την καταστροφή μη δυνάμενοι να αναγνωρίσουν το κόστος που οι ίδιοι ως λαοί έχουν δεχθεί από την στάση τους. 

Δεν γνωρίζω πόσο ακόμα κόστος θα πρέπει να υποστούν (και μαζί τους όλοι εμείς) μέχρι να καταλάβουν πως είμαστε όλοι ένα και πως το «κακό» των άλλων δεν είναι απαραίτητα το «καλό» γι αυτούς.

Αυτές είναι μερικές πρωϊνές σκέψεις με την ελπίδα να πυροδοτήσουν άλλες σκέψεις των αναγνωστών.

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

2011 άντε και καλά μυαλά!

Το νέο έτος έρχεται, έφτασε απόψε θα είναι γεγονός. 2011.

Απέχει 11 χρόνια από το 2000. Εκείνη την χρονιά είχα ως πιτσιρικάς σαν έτος σταθμό στο μυαλό μου πιστεύοντας πως θα είναι τεράστιες οι αλλαγές που θα υπάρχουν τότε (το 2000).

Σήμερα καθώς ο χρόνος θα αλλάζει και ξεκινάει ο ενδέκατος χρόνος από την καταλυτική χρονιά που είχα στο μυαλό μου μικρός. Κοιτάζω γύρω μου και τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Μια χώρα διαβρωμένη από τα κόμματα σε όλους τους τομείς. Μια δικαστική εξουσία απούσα, αφού όλα τα στελέχη της προκειμένου να φτάσουν ψηλά στην ιεραρχία των δικαστών "πολιτεύονται" ουσιαστικά με κομματική ταυτότητα, προκειμένου να πάρουν την εύνοια των άλλων που ανήκουν στον ίδιο πολιτικό χώρο.

Πως είναι δυνατόν ένα δικαστής , ένας εισαγγελέας να ασκήσει πραγματικά και αμερόληπτα το λειτούργημά του όταν προέρχεται από κάποιο κόμμα ;

Είναι δυνατόν ποτέ να αντιταχθεί στο κόμμα του και ακόμα λιγότερο στην Κυβέρνηση που στηρίζεται από το κόμμα του;

Θυμάμαι τον εαυτό μου 18 ετών και πέρα και ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξε ΕΝΑΣ πολιτικός που να βρέθηκε ένοχος για οποιοδήποτε λόγο. Είναι δυνατόν να μην υπάρχει ΕΝΑΣ ένοχος πολιτικός μέσα στα τελευταία 30 χρόνια που οδηγηθήκαμε στην χρεοκοπία ;

Όλοι δηλαδή οι πολιτικοί έκαναν άριστα το έργο τους και το αποτέλεσμα είναι να χρωστάμε σήμερα 400δις Ευρω ;

Αλλά ποιος δικαστής και ποιος εισαγγελέας έχει τα κότσια να ασχοληθεί με αυτά όταν προέρχεται από κομματικές παρατάξεις; Ακόμα και αν πολιτικοί αντίπαλοι ήταν ένοχοι δεν θα έκανε τίποτα απλά γιατί γνωρίζει πως αύριο ίσως το δικό του κόμμα είναι στην εξουσία και άρα αν πράξει κάτι τώρα, αύριο θα περιμένει τα πολιτικά αντίποινα.

Ακόμα και απλοί δικηγόροι έχουν δεσμούς με κόμματα γι αυτό ποτέ δεν θα έκαναν αγωγές σε πολιτικούς, άλλωστε οι περισσότεροι βουλευτές είναι δικηγόροι, για να μη μιλήσω για τους πολύ βολικούς νόμους που οι ίδιοι οι πολιτικοί έχουν περάσει προκειμένου να μη μπορεί κανείς να τους αγγίξει μέχρις ότου να έχει παραγραφεί οποιοδήποτε αδίκημα.

Έτσι το όλο σχέδιο είναι καλά στημένο. Πολλοί πολιτικοί καλεσμένοι σε εκπομπές "έγκριτων" (του συστήματος δηλαδή) δημοσιογράφων όταν κάποιος θαρραλέος συνομιλητής αρχίσει να επιχειρηματολογεί για τις ποινικές ευθύνες των πολιτικών, καταφεύγουν στο γελοίο επιχείρημα ότι " οι πολιτικοί κρίθηκαν στις εκλογές και όσοι δεν κάνουν πάνε σπίτι τους ".

Δηλαδή μπορώ εγώ αύριο να αναλάβω μια επιχείρηση, να την καταχρεώσω και να την φέρω στη χρεοκοπία και μετά απλά να δεχθώ την απόλυσή μου και να φύγω ;

Υπάρχουν αυτά ;  Σε ποιό πλανήτη συμβαίνουν ;

Τα ίδια παντού. Στην εκπαίδευση , μια ανύπαρκτη "ακαδημαϊκή" κοινότητα απούσα από οποιαδήποτε πνευματική "ένεση" μπορεί να κάνει σε τούτο τον αμόρφωτο και ημιμαθή λαό, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει το υπάρχον εκπαιδευτικό και ακαδημαϊκό σύστημα ως έχει.

Συνεχίζει να υπερασπίζεται το "άσυλο" των σχολών στην εποχή του διαδικτύου που ο κάθε άσχετος μπορεί να φτιάξει ένα blog και να γράψει εκεί μέσα ότι του κατέβει!!!

Ποιόν κοροϊδεύετε κύριοι; Το μόνο που σας νοιάζει είναι να κρατήσετε την θεσούλα σας, να συνεχίσετε να πουλάτε τα (αμφιβόλου επιστημονικής επάρκειας) βιβλία σας , να εργάζεστε όποτε τύχει και δεν είναι σε κατάληψη οι σχολές σας και να παίζετε το παιχνίδι των αριστεριστών κυρίως.

Δηλαδή "Γερά και μαζικά" να τα κάνουμε λίμπα κάθε τόσο μέσα στις σχολές και να πληρώνουν τα κορόιδα (δηλ. εμείς οι πολίτες) τις καταστροφές του κάθε άναρχο-κομουνιστή πιτσιρικά που του έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου.

Ουσία ; Απολύτως καμιά. Σας προκαλώ να διαβάσετε το αναγνωστικό της τετάρτης δημοτικού του 1964 και να το συγκρίνετε με το αντίστοιχο αναγνωστικό της δευτέρας γυμνασίου του 2010. Θα σας πιάσουν τα γέλια καθώς θα καταλάβετε πως το πρώτο βιβλίο αποτελεί λογοτεχνικό κόσμημα ενώ το δεύτερο είναι μια αθλιότητα που το 80% της κάθε σελίδας είναι εικόνες και τα γράμματα είναι 5-6 σειρές με μεγάλα γράμματα σαν να διαβάζει κανείς διαφημιστικό.

Είναι τέτοια η συστηματική προσπάθεια απομάκρυνσης αυτού το ήδη αμόρφωτου λαού από την ουσία της γνώσης που καταντά γελοίο.

Ας αναλογιστεί κανείς πόσο σημαντική θα ήταν η συνεισφορά στην κοινωνία μας των δικαστών , των εισαγγελέων και των ακαδημαϊκών αν έστω αυτοί έκαναν πραγματικά το λειτούργημά τους.

Έχω πολλές ευχές για το 2011 για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Αλλά (αφού βάζω στην άκρη την υγεία γιατί ως γνωστό "η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει" ) εύχομαι ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ!!!

Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010

«Τούρκος» με απόφαση της UNESCO ο Καραγκιόζης

Την τουρκική υπηκοότητα έδωσε η UNESCO στον Καραγκιόζη, επικυρώνοντας σχετική απόφαση που είχε ληφθεί πέρυσι από μία υποεπιτροπή της, η οποία απαρτιζόταν από εκπροσώπους έξι χωρών: της Τουρκίας, της Εσθονίας, του Μεξικού, της Βόρειας Κορέας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Κένυας.

Η υποεπιτροπή είχε συνεδριάσει στο Αμπου Ντάμπι και είχε αποδεχθεί την εισήγηση που συνέταξε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, βάσει της οποίας τόσο ο Καραγκιόζης όσο και ο Χατζηαβάτης είναι Τούρκοι.

Σύμφωνα με το Βήμα, η απόφαση επικυρώθηκε και από την αρμόδια επιτροπή της UΝΕSCΟ, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση της Ελλάδος, παρά μόνο μία επιφύλαξη που διατύπωσε η διευθύντρια του Νεότερου Πολιτισμού του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Τέτη Χατζηνικολάου, ότι ο Καραγκιόζης αποτελεί άυλη φιγούρα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Η εξέλιξη αυτή προβληματίζει τα υπουργεία Εξωτερικών και Πολιτισμού. Ήδη, ο Π. Γερουλάνος ζήτησε από τις αρμόδιες υπηρεσίες λεπτομερή ενημέρωση, ενώ ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην UΝΕSCΟ Γ. Αναστόπουλος δήλωσε ότι είχε συστήσει εδώ και καιρό στο υπουργείο Πολιτισμού να δηλώσει στην UΝΕSCΟ ότι ο Καραγκιόζης αποτελεί τμήμα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Κυβερνητικοί παράγοντες αναφέρουν ότι η μοναδική περίπτωση να συμπεριληφθούν και οι πολιτιστικές ενστάσεις της Ελλάδας όσον αφορά τον Καραγκιόζη είναι να υπάρξει ένα είδος συμφωνίας με την Τουρκία.

Τα Νέα

Όταν δεν μπορούμε να προτατέψουμε μια κλασσική ελληνική λαϊκή παράδοση, ας σκεφτούμε τα σημαντικά πράγματα τι τύχη θα έχουν.

Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Το ΑΙΣΧΟΣ που λέγεται "νέο" μουσείο της Ακρόπολης.

Ο δρόμος μου τις προάλλες με οδήγησε στο μουσείο της Ακρόπολης. Ήταν η πρώτη φορά που το επισκεπτόμουν και είχα βέβαια ακούσει από την πλειοψηφία των ανθρώπων και των μέσων το πόσο καταπληκτικό κτίριο είναι.

Βέβαια έχω πια συνηθίσει ιδίως στην Ελλάδα και ιδίως από Έλληνες να μην δίνω και πολύ σημασία στις κρίσεις μιας και για να έχει κρίση κανείς πρέπει να είναι ενημερωμένος και πληροφορημένος και αυτά δεν είναι ελληνικές αρετές (τουλάχιστον όσο αφορά τον νέο Έλληνα).

Πρώτη βέβαια απογοήτευση ήταν το γεγονός πως δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης στο μουσείο και έτσι ο επισκέπτης είναι αναγκασμένος να ψάχνει στα άναρχα στενά της γύρω γειτονιάς για το που θα αφήσει το αυτοκίνητο ή την μοτοσικλέτα του. Αφού η τύχη με βοήθησε, στάθμευσα σχετικά κοντά στο μουσείο και περπάτησα για να εισέλθω σ' αυτό, όχι από την κλασική κύρια είσοδο αλλά από μια είσοδο στο πίσω μέρος του.

Περπατώντας και πλησιάζοντας το κτίριο από εκείνη την γωνία (φωτό 1) δεν ήμουν σίγουρος αν μπροστά μου είχα το κτίριο κάποιας αλυσίδας υπεραγοράς ή κάποιο από τα κτίρια του αεροδρομίου. Μια ψυχρή. άτεχνη μάζα μπετόν ( που κάτω από τον καυτό ήλιο φαινόταν ακόμα πιο καυτή) ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρισα.



Υπήρχε ένας φύλακας σ' ένα μικρό θάλαμο και ένα μονοπάτι ανάμεσα, σε φροντισμένο πρέπει να ομολογήσω, γκαζόν. Το μονοπάτι οδηγούσε στο ισόγειο του κτιρίου όπου ήταν και η είσοδος.

Περπατώντας ανηφορικά κατά μήκος του κτιρίου ήρθα αντιμέτωπος με μια αλλόκοτη εικόνα. Είδα πως φαίνοταν οι τσιμεντένιες κολόνες του κτιρίου , δηλαδή το κτίριο δεν "πατούσε" στη γη αλλά στηριζόταν από δεκάδες κολόνες οι οποίες είχαν 2-3 μέτρα διάμετρο. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια και έτσι ως κακός Έλλην πάτησα το γκαζόν για να παρατηρήσω καλύτερα. (φωτό 2)



Εκεί ήταν που έπαθα το σοκ. Το θέαμα που αντίκρισα ήταν τραγικό καθώς διαπίστωσα πως τα "πέδιλα" του κτιρίου αυτές οι τεράστιες και πολυάριθμες κολόνες πάταγαν πάνω σε ένα ολόκληρο αρχαίο οικισμό! (και ο κύριος στο θάλαμο μου φώναξε να μην πατάω το γκαζόν…. , για την κατεστραμμένη πόλη δεν είχε άποψη.)

Υπήρχε μια ολόκληρη πόλη κάτω από το μουσείο και σίγουρα στην ευρύτερη περιοχή, η οποία είχε καταστραφεί και καλυφθεί για πάντα από τόνους μπετόν και αυτές τις άθλιες κολόνες που στήριζαν το κτίριο. Ήταν κατασκευασμένο κατά τα "πρότυπα" του μετρό όπου κάποιος είχε την ιδέα πως χτίζοντας και καταστρέφοντας την πολιτισμική σου κληρονομιά είναι πολύ ωραίο να δείχνεις ως "εκθέματα" αυτά που κατάφεραν να γλιτώσουν τον ανθρώπινο (ελληνικό) παραλογισμό.

Είχα μείνει άφωνος καθώς είχα ανέβει πλέον στο ισόγειο, όπου εκεί υπήρχε ένα άνοιγμα σαν μπαλκόνι εσωτερικό όπου μπορούσε κανείς να "θαυμάσει" ή να φρίξει , ανάλογα με την αντίληψή του, με  τα κατεστραμμένα αρχαία που είχαν συνθλιβεί από τα τεράστια τσιμεντένια "πέδιλα" του κτιρίου. (φωτό 3)



Τώρα πλέον στο ισόγειο είχα μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του κτιρίου. Ένα "επιθετικό" κτίριο που θύμιζε έντονα τον μονολιθισμό της αμερικάνικης πρεσβείας ή του "μεγάρου" μουσικής. Γύρω του μια γειτονιά σαν οποιαδήποτε από τις άθλιες γειτονιές της Αθήνας που κτίστηκαν την δεκαετία του 50-60. Σκέφτηκα πως σίγουρα άλλα τόσα αρχαία κτίσματα θα υπήρχαν και κάτω από τις πολυκατοικίες γύρω από το μουσείο.

Στο βάθος το μάτι μου "πήρε" την άκρη του Παρθενώνα με φόντο τον καταγάλανο Αττικό ουρανό. Ήταν σαν να με κοιτούσε ένα πανέμορφο πρόσωπο με μια θλιμμένη έκφραση. Ένα κατεστραμμένο ερείπιο , βιασμένο από τον χρόνο και τους βαρβάρους , γυμνό από το χρώμα και την αίγλη του πως τα κατάφερνε να αγγίζει την ψυχή προσφέροντας ηρεμία, ψυχική ανάταση και αρμονία;

Πως είναι δυνατόν αυτοί που οραματίστηκαν και πρότειναν αυτό το αίσχος που είναι το μουσείο της Ακρόπολης να μην είδαν τον Παρθενώνα να τους κοιτά με αυτό το θλιμμένο ύφος ;

Πως είναι δυνατόν οι "αρμόδιοι" να ενέκριναν αυτό το επιθετικό έκτρωμα , αυτό το μονολιθικό ομοίωμα αντίγραφο κτιρίου της CIA; 

Τέλος πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα που πραγματικά θεωρούν πως το "νέο" μουσείο της Ακρόπολης είναι ένα "στολίδι" ;

Δεν θα μακρηγορήσω, μπαίνοντας μέσα ένιωσα τα εκθέματα να ουρλιάζουν, να θέλουν να βγουν έξω από αυτό το αφύσικο περιβάλλον που τα είχαν φυλακίσει.

Βγαίνοντας στο καφέ του μουσείου ένιωσα σαν να πήγα σε καλοκαιρινό σινεμά  όπου νιώθεις τις πολυκατοικίες γύρω σου να σε πνίγουν. Ευτυχώς λίγο πιο πάνω από έναν τοίχο κάποιου γείτονα που (νεοελληνικά πάντα) είχε διακοσμήσει τον τοίχο του με καταπράσινα πλαστικά φυτά κατάφερα να  δω έστω και ένα μέρος της Ακρόπολης. (φωτό 4)



Αίσχος κύριοι να το χαίρεστε το νέο μουσείο σας, είναι όμοιο με τον καθρέφτη που κοιτάτε καθημερινά μέσα από την περιορισμένη σας αντίληψη και για το ωραίο αλλά και για το τι σημαίνει ελληνικός πολιτισμός.

Τρίτη 18 Μαΐου 2010

Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ευγνωμονεί την Ελλάδα

Σε συνέντευξή του ο «πατέρας της νουβέλ βαγκ» τεκμηρίωσε με αριστοτελικό τρόπο το πόσα χρωστά στη χώρα μας η Γη

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=331576&dt=14/05/2010#ixzz0oHj1TjlY



Θα έπρεπε να ευχαριστούμε την Ελλάδα είπε χθες ο πατέρας της γαλλικής νουβέλ βαγκ ΖανΛυκ Γκοντάρ απαντώντας σε ερώτηση που του έκανε το περιοδικό «Les Ιnrockuptibles» με αφορμή την αναφορά στην οικονομική κρίση της χώρας μας που γίνεται στην τελευταία ταινία του «Film Socialism».
Η Δύση οφείλει πολλά στην Ελλάδα, τη χώρα της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας, της αρχαίας τραγωδίας. Ξεχνάμε πάντα τους δεσμούς ανάμεσα στην τραγωδία και στη δημοκρατία. Χωρίς τον Σοφοκλή δεν θα υπήρχε ο Περικλής. Χωρίς τον Περικλή δεν θα υπήρχε ο Σοφοκλής. Ο κόσμος της τεχνολογίας μέσα στον οποίο ζούμε χρωστά τα πάντα στην Ελλάδα
συνέχισε.

Μάλιστα ο ευφυής Γκοντάρ, του οποίου η ταινία θα προβληθεί την ερχόμενη εβδομάδα στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ των Καννών, χρησιμοποιεί την αριστοτέλεια λογική προκειμένου να τεκμηριώσει το πόσα ο πλανήτης Γη χρωστά στην Ελλάδα:
Ποιος εφηύρε τη λογική; Ο Αριστοτέλης. Ο Α ισχυρίζεται το Β. Ο Α διαθέτει θετικό χαρακτηριστικό. Αρα ο ισχυρισμός Β είναι αληθινός. Αφού το είπε ο Αριστοτέλης έτσι θα είναι.

Λογική. Είναι αυτό που οι κυρίαρχες δυνάμεις ολημερίς φροντίζουν ώστε να μην υπάρχει καμία αντίδραση, ώστε να λειτουργούμε κάτω από μια ίδια λογική .

Εν συνεχεία, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ μάς ραντίζει ακόμη περισ σότερο με το δηλητήριο του σαρκασμού του:

Σωστά είχε πει η γερμανοεβραία συγγραφέας Χάνα Αρεντ ότι η λογική παροτρύνει τον ολοκληρωτισμό. Επομένως όλος ο κόσμος χρωστά χρήματα στην Ελλάδα.

Αυτή η χώρα θα μπορούσε να απαιτήσει εκατομμύρια των εκατομμυρίων από όλους για τα συγγραφικά δικαιώματα των αρχαίων. Και θα ήταν απολύτως λογικό να της δοθούν. Αμέσως. Οι Ελληνες επίσηςκατηγορούνται ως ψεύτες.

Αυτό μου θυμίζει έναν παλιό συλλογισμό που μαθαίναμε στο σχολείο:ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης και εφόσον όλοι οι Ελληνες είναι ψεύτες, άρα ο Επαμεινώνδας είναι Ελληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει και πολύ από τότε .

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=331576&dt=14/05/2010#ixzz0oHirSIHz


ΣΚΕΨΙΣ:

Έλληνες εισίν οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες......... εκεί που φτάσαμε!

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

Λίγα λόγια για την Αϊτή...


Με αφορμή (δυστυχώς) τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Αϊτή έψαξα να μάθω για αυτή την χώρα και την ιστορία της. Έμαθα λοιπόν ότι η Αϊτή ήταν γαλλική που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1804.

Ήταν η πρώτη ανεξάρτητη χώρα αφροαμερικάνων και το μόνο κράτος που «γεννήθηκε» μετά από επιτυχημένη επανάσταση των δούλων.

Η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος!

Ο ΤΟΤΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ JEAN-PIERRE BOYER έστειλε στις 15.01.1822 έγγραφο στην ελληνική επιτροπή του Παρισιού απαντώντας στην αίτηση των Κοραή, Πίκκολου και Βογορίδη, στο οποίο ανάγγελλε την αναγνώριση της ελληνικής προσωρινής διοίκησης και ευχόταν την νίκη της επανάστασης".

Είχαν προηγηθεί πολύχρονοι αγώνες των σκλάβων της Αιτής κατά των λευκών Γάλλων γαιοκτημόνων με αποτέλεσμα, το 1803 να εγκαθιδρυθεί το πρώτο κράτος στον κόσμο που διακήρυττε την κατάργηση κάθε φυλετικής διάκρισης.

Η ΑΙΤΗ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ της επανάστασης, παρότι κατεστραμμένη από το δικό της πόλεμο, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ, ώστε να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα για τον αγώνα των Ελλήνων. Επίσης έστειλε εκατό εθελοντές στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων, οι οποίοι όμως …δεν έφθασαν ποτέ. Φημολογείται ότι τους μακέλεψαν οι τότε αποικιοκράτες, φίλοι στενοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες πρέπει όπως μπορεί ο καθένας να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να «ξανασταθούν στα πόδια τους».. Άλλωστε αυτοί σε αντίθεση με τους ευρωπαίους «φίλους» μας, ποτέ δεν ζήτησαν τα «δανεικά» τους πίσω..."

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

Η παγκοσμιότητα της ελληνικής γλώσσας


Από τον λόγο του Καθηγητή Γιάννη Ν. Καλαρά στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Ένας λόγος που κάνει χρήση ελληνικών όρων και λέξεων δείχνοντας την παγκοσμιότητα της ελληνικής γλώσσας. Έρχεται σαν επιστέγασμα των περίφημων λόγων του καθηγητή Ζολώτα στο 1957-1959 .

THE SIGNIFICANCE AND INFLUENCE OF THE HELLENIC LANGUAGE


By Dr. John N. Kalaras, Senior Professor

Copyright: Chicago 1998

MUSIC

The Orchestras electrified the atmosphere, with musical organs like the harp the lyre the aulos and hydraulos. The chorus in the odium or theatre synchronized with the organs harmoniously.

Orchestrators synthesized musical poetry, satyr and comedy, in a melodic symphony. The rhythm and harmonious eurythmy were unparalleled. Synthesis, synergy and symphony idealized every orchestrated episode. The magnetic atmosphere, the harmonic rhythm and the stereophonic echo generated magic.

DRAMA-THEATRE

The genesis of classical drama, was not symptomatic. A euphoria of charismatic and talented protagonists showed fantastic scenes of historic episodes. The prologue, the theme and the epilogue, comprised the trilogy of drama while synthesis, analysis and synopsis characterized the phraseology of the text.

The syntax and phraseology used by scholars, academicians and philosophers in their rhetoric, had many grammatical idioms and idiosyncrasies.

The protagonists, periodically used pseudonyms. Anonymity was a syndrome that characterized the theatrical atmosphere. The panoramic fantasy, the mystique, the melody, the aesthetics, the use of cosmetic epithets, are characteristics of drama.

Even though the theatres were physically gigantic, there was no need for microphones, because the architecture and the acoustics, would echo isometrically and crystally-clear. Many epistimologists of physics, aerodynamics, acoustics electronics, elecrtomagnetics can not analyze-explain the ideal and isometric acoustics of Hellenic theatres even today.

There were many categories of drama: classical drama, melodrama, satyric, epic,comedy, e.t.c.

The syndrome of xenophobia or dyslexia was overcomed by the pathos of the actors, who practiced methodically and emphatically.

Acrobatics were also euphoric.There was a plethora of anecdotal themes, with which acrobats would electrify the ecstatic audience, with scenes from mythical and historical episodes..

Some theatric episodes were characterized as scandalous and blasphemous. Pornography, bigamy, hemophelia, nymphomania, polyandry, polygamy and heterosexuality were dramatized in a pedagogical way, so the mysticism about them would not cause phobia or anathema or taken as anomaly, but through logic, dialogue and analysis, the skepticism and the pathetic or cryptic mystery behind them, would be dispelled.

It is historically and chronologically proven, that theatre emphasized pedagogy, idealism and harmony. Paradoxically, it also energized patriotism, a phenomenon that symbolized ethicacy, character and charisma.

MEDICINE-PHARMACOLOGY

Asclepius and Hipocrates the patriarchs of pharmacology, used botany as their methodology for therapy. Diagnosis, biopsy, prognosis and then therapy, were techniques used with every anomaly of the soma-body. Analysis and dialysis of protoplasms, neoplasms, chromosomes are common methods.

Schizophrenia, melancholy, epilepsy, hysteria, scycopathy, are psychotic symptoms, analyzed via hypnosis and metempsychosis.

Anemia, atrophy, stomachic dyspepsy, pachydermy, dermatitis, laryngitis, hepatitis, menigitis are somatic anomalies analyzed biochemically.

Chronic anemia causes leukemia but radiology and kymotherapy can be the theraputic techniques.The stethoscope was used for asthmatic patheses of the thorax.

Sclerosis, atrophy or dystrophy of the skeleton is analyzed by osteology, otitis by otology leprocy and psoriasis by dermatology , astigmatism and myopia by ophthalmology and of course the epistimology of genesis would be emphasized through embriology in gynecology. Pediatrists, podiatrists, orthopedics, orthodontists

pathologists neurologists are very common titles.

Hypnotists use hypnosis and before a syringe is used hypodermically, anesthisiologists use anesthetics. An overdose of anesthetics could cause amnesia or paralysis. With neuratic patheses, electrolysis was used to energize the neuropathic or atrophic nerve.



THEOLOGY

Theology analyzed a mosaic of Eclisiastical themes. The thesis however that theology takes is very dogmatic. There is a diametric and astronomic antithesis between dogmatism and ideology. Dogmatism has mysticism, is autarchic, myopic, autocratic, cryptic and even schismatic, axiomatic and monolythic. Ideology, emphasizes dialogue,

energizes a climate of logical and microscopic analysis of themes, philosophizes and produces a euphoria of ideas and syllogisms.

Theology has many dogmatic mysticisms, which stigmatized certain chronological periods with panacea. A paradigm is the iconolatry which caused pandemonium and schism among the Patriarchs, Metropolitans and people.

An anarchist or blasphemous christian could be stigmatized and anathematized. Anathema was a practical technique to exclude someone.

When a patriarchic throne was orphaned, the Ecumenical Synod would enthrone

the new patriarch. Paradoxically, the selection method was democratic.

Monotheism and polytheism is also analyzed by theologists. Eclisiastical hymns have poetic rhythm and melody, that is why musical organs are allowed in lyturgy.

Prophets and Apostoles emphasized ethicacy, harmony and euthanasia.



PHYSICS AND CHEMISTRY

Some of the topics emphasized and analyzed in physics and chemistry were: thermodynemics, aerodynemics, biophysics, biology, biochemistry metalurgy, magnetisism, static electricity etc.

Some of the techniques used are dialysis, electrolysis, synthesis while some of the materials were asbestos oxygen, metal, magnets. Along with the chemists, geologists would analyze the sismogenic, the botanic and ecological phenomena.

MATHEMATICS TRIGONOMETRY & GEOMETRY

Mathematic and geometric theorems and axioms, both practical and theoretic

were analyzed by mathematicians. Alphanumeric systems with cryptic or mnemonic coding have been developed. Geometric shemes like the prism, the pyramid, the circle the parallilogram and other isometric shemes like the pentagon, hexagon, octagon

are analyzed periodically. With diagrams, the periphery, the perimetry, the diameter and the dichotomy are studied.

Analogous is the study of astronomy and astrology, where tools like chronometers and telescopes could analyze the telemetry and telekinisis of stars and meteoric phenomena of the galaxy. This study generated the telepathy, the telephone, the telegram the telegraph, the telethone.t.c.

POLITICAL-ECONOMIC-SOCIETAL

Economic systems basically symbolize the philosophy and the ideology of their party. In a democratic political system, ideology and dialogue characterize the basic methodology and strategy of the politicians. However, systems like monarchy tyrany, or oligarchy, are stigmatized with megaeconomic and social problems. When monarchs or tyrants were dethroned, they nostalgically agonized how to bring anarchy, so that they may be enthroned again. Their chronic egomania and megalomania, their apathy for philanthropy and their aenigmatic, problematic and pathetic logic, periodically stigmatized the political arena. Tyrants symbolize anarchy, phobia, panic, chronic epidemy and paralysis of the socioeconomic system.

The agora was the physical location where politicians, philosophers and scholars would analyze the problems generated by monarchy, tyranny and periodically aristocracy.

The basic methodology was dialogue, rhetoric or poetry. The dialogue was characterized by synthesis analysis, and synopsis, a systematic phenomenon in every epistimologist’s phraseology.

The rhetoric was pragmatic, yet charesmatic, characterized by harmony, magnetic fantasy and practical talent. Historians and chronographers have systematically shown that charesmatic politicians electrified the odium or the agora with their rhetoric, in which they used cosmetic epithets, eclectic idioms, metaphors, paradigms and paradoxical phraseological idiosyncrasies.

Classical poets, satyrs, scholars and philosophers emphatically critisized the anemic tyrants for their catastrophic and scandaleous egomania. Paradoxically, inspite their idiosyncracies, some tyrants, like Periandros the Corinthian, were charesmatic, philanthropic and sympathetic

to the economic problems and social climate. Some of them, who strategized their economics ethically and logically, created economic euphoria, which allowed architects to build odiums and theaters to practice music and drama, gymnasiums and stadiums to organize athletisism. Most of them, however, had the syndrome of apathy, autocracy, autarchy, empathy, were myopic and spasmodic egomaniacs, who antagonized everything that demonstrated an antithesis.

However, the climax of ideology, dialogue, epistimology, philosophy, logic and harmony, are practiced in a democratic system. Here you have the forum at the agora, where politics and socioeconomics are analyzed by politicians, academicians and scholars. Politicians antagonized the philosophers and scholars on ideology and practicality of economic systems and ideas. They both, however, emphasized ethicacy, ideology, logic and harmonious political atmosphere.

History has no parallel paradigm of a politician with character and charisma, like Pericles the Athenian, whose scholastic and stochastic dynamism, rhetoric, fantasy, energy and ideology characterized him as the ARCHITECT OF THE ATHENIAN DEMOCRACY.



ANAPOLIS

ATHENS-HELLAS, 15 MARCH 2000

PROLOGUE



The scope of my lecture is to generate a dynamic dialogue on organizational and economic systems and techniques. Basically, my methodology is characterized by dialogue, a systematic phenomenon with every academician or epistimologist.

I will systematically analyze the idiosyngracies and the characteristics of the organizational systems practiced today.

The architecture of my analysis-strategy, is systematic and pragmatic, yet paradoxically is characterized by enthusiasm and synchronization between theory and practice. The harmonic synergy of mathematical models and statistical techniques, has generated theorems and axioms practiced in capitalistic economic systems. My philosophy is logical, ethical and practical and has erected organizational models that have generated economic euphoria.

The magic esthetics of my tactic, is the plethora of Hellenic terminology in my phraseology.

The genesis of tragic economic problems generated in an economy are not symptomatic, in fact they are cyclical and periodic phenomena.

Such phenomena stigmatize and traumatize the economic euphoria of the agora.

Economic systems basically symbolize the philosophy and ideology of the governing political party.

The chronic and pathetic egomania and megalomania of certain governors, monarchs or tyrants, their apathy for philanthropy, their enigmatic and problematic logic, generated gigantic economic crises, which stigmatized and traumatized their political career. Such practices generate phobia, panic and periodically paralysis of the socioeconomic system.

The agora, during the archaic periods, was characterized as the physical parameters where philosophers, scholars, economists and epistimologists analyzed the problems generated by the political system.

The basic methodology was dialogue or rhetoric.

Dialogue, in a diametric antithesis with the monologue, has magic, it is characterized by synthesis and analysis and a plethora of other lectic schemes.

ΠΗΓΗ: http://users.forthnet.gr/ath/heliodromion/e-hellenic_language.htm

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Hot Sonakshi Sinha, Car Price in India