Αρρωστημένο Εγώ

Απωλέσαμε τα συναισθήματα μας ως ανθρώπινα όντα, χάσαμε την ικανότητα μας να καταλαβαίνουμε πότε πληγώνουμε τους άλλους και απλά γίναμε κυνικοί.

Αντί να προσπαθούμε να διορθώσουμε τα πράγματα, τα κάνουμε χειρότερα.

Δύσκολο να ξεφύγει κανείς από το Εγώ του.
Εύκολο να ξεχνά κι εύκολο να πικραίνει τους άλλους.

Έτσι μας μάθανε....στο εύκολο, από ότι φαίνεται το ίδιο μάλλον θα μάθουμε και στα παιδιά μας.

Εμένα με πληγώνει αυτό, πραγματικά νιώθω μέσα μου πόνο.
Μου είναι τρομερά δύσκολο να αφομοιώσω όλον αυτόν τον κυνισμό, όλο αυτό το μίσος και την κακία, όλη αυτή την επιφάνεια. Με κάνει να νιώθω άρρωστος και δυστυχώς νομίζω ότι ολόκληρη η κοινωνία μας υποφέρει από την ίδια αρρώστια χωρίς καν να το ξέρει.

Αυτό όμως που νιώθω να με εξοντώνει είναι όταν αυτή την αρρώστια την βλέπω σε κάποιον άνθρωπο που έχω αγαπήσει, έχω πιστέψει και έχω νιώσει πραγματικό φίλο και συνοδοιπόρο αυτής της ζωής.

Νιώθω ανήμπορος, δεν ξέρω τι να χρησιμοποιήσω ως γιατρικό.
Όπως σε όλες τις αρρώστιες έτσι και σε αυτήν το πρώτο βήμα προς την ίαση θα πρέπει να το κάνει ο ίδιος ο ασθενής. Σε όλα τα πράγματα ισχύει αυτό, ο δρόμος προς την καλυτέρευση περνά πρώτα από το Εγώ μας και πόσο έτοιμος είναι ο καθένας να το κοιτάξει κατάμουτρα.

Ένας πατέρας πρώτα κατανοεί γιατί δεν είναι καλός πατέρας και μετά παίρνει τα ανάλογα μέτρα για να γίνει. Το ίδιο και μια μάνα, ένας δάσκαλος, ένας ξυλουργός, ένας μαθητής, μια μπαλαρίνα κ.ο.κ.

Αυτή η κατανόηση λέγεται αυτογνωσία και αποτελεί το πρώτο βήμα προς μια πιο υγιή κοινωνία.

Δύσκολος ο δρόμος προς την αυτογνωσία. Προϋποθέτει την βουτιά του καθενός μας εκεί που βρίσκεται το άρρωστο Εγώ του και όχι στην επιφάνεια όπου όλα είναι αφρός. 

Εκεί θα βρεθούμε αντιμέτωποι με σημαντικά πράγματα, που τις περισσότερες φορές είναι κοινά σε όλους. Εκεί, μέσα σε αυτό το άρρωστο Εγώ ξεκινάνε όλες οι επιλογές και οι αποφάσεις που παίρνει ο καθένας μας.

Εκεί μέσα συναντάμε τον πόνο, την θλίψη, την αδικία, τον θυμό αλλά και τα αντίθετα τους. Επίσης συναντάμε αξίες και έννοιες οικουμενικές, πολύ πιο σημαντικές από εφήμερες αξίες όπως το προσωπικό κέρδος. Αξίες όπως η ανθρωπιά, η συμπόνια, ο αλτρουισμός, το μοίρασμα τις χαράς μας σε άλλους, η ομόνοια, η ειρήνη, η αγάπη, η συνεργασία, ο εθελοντισμός, η ηθική, η σχέση μας με την φύση κ.α.

Φτάνοντας εκεί θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μας έχει οδηγήσει στο να μην θεωρούμε αυτές τις αξίες σημαντικές ως κοινωνία. Όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά. Αλλά κι εκείνοι που φοράνε μια μάσκα και εμφανίζονται στους υπόλοιπους ως υπερασπιστές αυτών των αξιών, πρέπει να εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο σε αυτό το ερώτημα.

Δεν κρίνω κανέναν, κι εγώ κομμάτι αυτής της κοινωνίας είμαι, αλλά προσπαθώ διαρκώς να εμβαθύνω. Προσπαθώ καθημερινά να κοιτάζω το αρρωστημένο Εγώ μου κατάμουτρα και να του υπενθυμίζω ότι κάποια πράγματα είναι πολύ πιο σημαντικά από κάποια άλλα.

 Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που πονάω περισσότερο όταν έρχομαι σε επαφή με εκείνους που αβίαστα και με κυνισμό ποδοπατούν τους άλλους.

Αυτή όμως η καθημερινή μου προσπάθεια είναι η πραγματική επιλογή μου κι όχι εκείνη ενός αρρωστημένου Εγώ αλλά ενός Εγώ σε πορεία ανάρρωσης και ίασης, και αυτός ο πόνος είναι καλοδεχούμενος εφόσον αποτελεί κομμάτι αυτής της διαδικασίας.

ΣΚΕΨΙΣ:
Το κείμενο πάρα πολύ στην ουσία. Για να αντιληφθούμε το αρρωστημένο μας εγώ πρέπει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Να αποβάλουμε την ελαφρότητα και επιείκεια που μας διακρίνει σε ότι αφορούν το είναι μας και να τολμήσουμε να κρίνουμε αυτό που βλέπουμε.

Μια διεργασία δύσκολη, επίπονη αλλά σημαντική. Γιατί μόνο γνωρίζοντας το εγώ μας μπορούμε να αντιληφθούμε τι μέσα μας πρέπει να αλλάξει.

Εύκολα αδιαφορούμε, εύκολα τα παρατάμε , εύκολα ξεχνάμε, εύκολα λέμε πως αγαπάμε, εύκολα πληγώνουμε και εύκολα συνχωρούμε πάντα τον εαυτό μας.

Ενώ την ίδια στιγμή στεκόμαστε απόλυτοι ακόμα και σ αυτούς που λέμε πως αγαπούμε.

Το κείμενο έρχεται σαν επιστέγασμα άλλων κειμένων που γράφτηκαν εδώ στο Σκέψις και δεν θα μπορούσε να τα συνοψήσει κανείς με καλύτερο τρόπο.

Αναδημοσίευση από το Niblog: Σύνδεσμος

περισσότερα »

Η υπεραπλούστευση ή αλλιώς dumping down

Υπάρχει παντού , πλημμυρίζει την καθημερινότητα μας και την ζωή. Η υπεραπλούστευση.

Όλα πρέπει να είναι απλά, όλα κατανοητά στο επίπεδο του ηλίθιου. Τίποτα στην σημερινή κοινωνία παγκοσμίως δεν υπάρχει που να βοηθά στην πνευματική και εγκεφαλική ανάταση των ανθρώπων (από το άνω θρώσκω που σημαίνει κοιτάζω ψηλά, αναπτύσσομαι).

Είναι συνεχής ο καταιγισμός που γίνεται στα άτομα προκειμένου να μην προβληματιστούν, να μην κάτσουν να σκεφτούν, να μην αποκτήσουν αναλυτική και κρητική σκέψη.

Τα πάντα από το σχολείο, την θρησκεία, τα «νέα», τον περίγυρο είναι απλοϊκά. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους (άρα και η επικοινωνία που προκύπτει από αυτές) και ο κόσμος όσο πάει γίνεται όλο και πιο ανίκανος να αντιληφθεί και να αναλύσει τα όσα συμβαίνουν σε προσωπικό αλλά και σε ευρύτερο επίπεδο.

Όταν ρωτάς κάποιον σήμερα , ποια είναι τα ενδιαφέροντά σου , σου απαντά συνήθως. «Τα ταξίδια, η μουσική». Όταν λέει ταξίδια βέβαια δεν εννοεί πως όπου πηγαίνει αποκτά μια γνώση και ιδέα του τρόπου ζωής ή της ιστορίας του μέρους που επισκέπτεται και όταν λέει μουσική δεν εννοεί βέβαια πως μαθαίνει μουσική ή γράφει μουσική ή κάτι παρόμοιο. Όχι, απλώς όταν λέει ταξίδια εννοεί πως πάει σε ένα άλλο μέρος και κάνει ότι κάνει και στον τόπο του αλλά κάπου άλλου. Όταν λέει μουσική απλώς εννοεί πως ακούει μουσική!

Τίποτα δηλαδή το δημιουργικό ή το ωφέλιμο που θα τον βοηθήσει να αναπτυχθεί ως άτομο. Απλώς μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Πολλά άτομα μάλιστα ψάχνουν να βρουν τρόπους «να σκοτώσουν την ώρα τους» μιας και ο 21ος αιώνας γι αυτούς δεν δίνει τόσα ερεθίσματα να αναπτυχθούν!!!

Έτσι συμβαίνει παντού. Υπεραπλούστευση. Που να κάθεσαι τώρα να ασχολείσαι με έννοιες λέξεων και φράσεων. Να κάθεσαι να αναλύσεις χίλια δυο πράγματα για να βγάλεις μια άκρη είτε στην προσωπική σου ζωή ή γενικότερα. Δες κανένα Big brother ( ξαναήρθε στη ζωή μας) και μετά κάτσε όλη μέρα και σχολίαζε τι έκανε ο τάδε ή πως φόραγε την κιλότα της η δείνα.

Δυστυχώς αυτό πάει παρακάτω στις οικογένειες. Σπάνια, αν στήσεις αυτί, ακούς να μιλάνε για κάτι σημαντικό (παρ’ όλα τα τραγικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους). Συνήθως είναι κοινωνικό σχόλιο (κοινώς κουτσομπολιό) , τι έκανε η τάδε , που πήγε ο άλλος, που τα βρήκε τα λεφτά εκείνη.

Περνάνε ώρες ολόκληρες σχολιάζοντας το τίποτα ενω γύρω τους  οι εξελίξεις τρέχουν. Πλέον δεν είναι σε θέση καν να τις αντιληφθούν, απλά όταν τα πράγματα φτάσουν να χτυπούν την πόρτα τους , τότε θα αντιδράσουν με μια κατάσταση πανικού αφού τόσο καιρό δεν ασχολήθηκαν παρά με τις λεπτομέρειες τις καθημερινότητας.


Που θα πάμε , τι θα πιούμε, τι θα φάμε κτλ αποτελούν την μοναδική αναζήτηση για "διασκέδαση". Δηλαδή τι ακριβώς? Αναζητούν ενα μέρος για να συνεχίσουν το κοινωνικό σχόλιο  και την ελάχιστη επικοινωνία τους. "Δε μπορεί θα περάσει και αυτή η μέρα......"

Αυτό το περνάνε στα παιδιά τους βέβαια και στην συνέχεια έρχεται το ίδιο το σύστημα που έχει σαν στόχο την «αποβλάκωση» των ανθρώπων προκειμένου να μην το αμφισβητούν και με τους διάφορους θεσμούς του (σχολείο, εκκλησία κτλ) αποτελειώνει την δουλειά.

Αποτέλεσμα, στα χίλια άτομα άντε να βρεις 4-5 πραγματικά σκεφτόμενα άτομα που βέβαια υποφέρουν από την γενική άγνοια που επικρατεί. Υποφέρουν από την κενότητα των ανθρώπων και την έλλειψη πραγματικής επικοινωνίας. Τα υπόλοιπα σαν πρόβατα στην σφαγή αποτελούν το κοπάδι εκείνης της «ελίτ» που κατάφερε να φύγει από το μαντρί να ανέβει στον λόφο και να ρίξει μια ματιά στην πραγματική εικόνα.

Συνεχίστε λοιπόν έτσι , μην προβληματίζεστε όλα σας προσφέρονται ήδη υπεραπλουστευμένα και εσείς? Είστε σε τέτοιο επίπεδο που ακόμα και αυτά σας φαίνονται πολύπλοκα!!!

Κρυφτείτε πίσω από το δάκτυλό σας και ίσως γλιτώσετε τα προβλήματα. Έτσι δεν κάνει η στρουθοκάμηλος? Κάτι θα ξέρει αυτή.

περισσότερα »

Ο Εφιάλτης της ευτυχίας

Υπάρχουν πολλά άτομα γύρω μας , συγγενείς, ζευγάρια,  φίλοι, , γνωστοί, συνάδελφοι, όλοι τους κομμάτι της ζωής μας και όλοι τους με το αντίστοιχο «ταμπελάκι» που προσδιορίζει την απόσταση ή όχι που έχουν από εμάς κυρίως συναισθηματικά.

Όλοι τους διαφορετικοί. Κανείς τους ακριβώς ίδιος με τον άλλον. Μέρος μιας ευρύτερης κοινωνίας που βάλλονται και διαμορφώνονται από αυτήν.

Μέσα σ’ αυτή την ποικιλία χαρακτήρων και διαφορετικών συμπεριφορών όλοι μας ψάχνουμε να βρούμε τις ισορροπίες μας.
Κάπου εκεί είμαστε και εμείς μόνοι μας,  προσπαθώντας να διαχειριστούμε όλες αυτές τις διαφορετικότητες ουσιαστικά για να συντηρήσουμε ή και να αυξήσουμε , να αναβαθμίσουμε το επίπεδο σχέσης που έχουμε με αυτά τα άτομα.

Μέσα σ’ αυτό το μωσαϊκό προσωπικοτήτων αναζητούμε την ευτυχία. Στιγμές δηλαδή σημαντικές που μας προσφέρουν αγγαλίαση , ικανοποίηση και δίνουν ουσία σ’ αυτό που ονομάζουμε ζωή.

Ακούγεται μπερδεμένο και είναι. Σίγουρα υπάρχουν «κατηγορίες» χαρακτήρων και συμπεριφορών που σε σχέση με τον δικό μας χαρακτήρα και τρόπο που συμπεριφερόμαστε δίνουν ζευγάρια που «ταιριάζουν» και ζευγάρια που με τίποτα δεν μπορούν να βρούν εκείνη την ισορροπία που θα τους κάνει ευτυχισμένους.

Πολλές φορές τα «άλλα» άτομα επιρεάζονται και από τον «δικό τους» κύκλο ατόμων. Βλέπουν και ιοθετούν – χωρίς καλά καλά να το ξέρουν – τρόπους συμπεριφοράς από άλλους ή για να μιλήσω για πιο απλά πράγματα ακόμα και αντικείμενα συζήτησης που αν ήταν σε άλλο κύκλο δεν θα τους απασχολούσαν ποτέ.

Δηλαδή  αυτή η διαφορετικότητα πολλαπλασιάζεται ακόμα περισσότερο και επιδρά στην προσωπικότητά του καθενός καταλυτικά.

Όλοι κατά βάση αν συζητήσεις αναζητούν τα ίδια πράγματα, ειλικρίνια, συντροφικότητα, διάλογο, ρομαντισμό, ασφάλεια είναι μερικά από την μικρή έτσι και αλλιώς λίστα των επιθυμιών.

Όλα αυτά βέβαια στα λόγια γιατί στην πράξη υπάρχει τεράστια απόσταση.

Ένα άτομο βρίσκεται σε μια «κακή» σχέση χρόνια ολόκληρα και αποζητά την αναγνώριση και τον διάλογο όταν κάποια στιγμή αυτή η σχέση τελειώσει και περάσει σε μια άλλη σχέση με κάποιον(α) που και αναγνωρίζει την αξία της/του συντρόφου του/της αλλά και του/της αρέσει ο διάλογος και η συζήτηση διαπιστώνουμε πως  δεν είναι πλέον εφικτό αυτά να εκτιμηθούν διότι τα «κατάλιπα» από την πρώτη σχέση έχουν μεγάλη επίπτωση.

Δηλαδή το άτομο που αποζητούσε την αναγνώριση πλέον έχει πιστέψει πως δεν είναι άξιο ώστε να του το αναγνωρίσουν άλλοι και επίσης ενώ αποζητούσε τον διάλογο τελικά έχει καταστεί αδύνατο να μπορέσει να εκφραστεί και άρα να υπάρξει διάλογος. Άρα κάθεται και φαντάζεται πράγματα πλάθοντας «σενάρια» με το μυαλό του που πάντα οδηγούν σε λανθασμένα συμπεράσματα για το ζευγάρι του άρα και σε λάθος εικόνα για την σχέση.

Έτσι η κάθε «κακή» σχέση βοηθά στο να καταστρέφει την επόμενη σχέση που ακόμα και να έχει τις κατάλληλες προϋποθέσεις δεν μπορεί να λειτουργησει. Αυτά κυρίως συμβαίνουν στα άτομα που δεν έχουν πίστη στον εαυτό τους αλλά και τον χαρακτήρα να απορρίψουν τα κατάλιπα του παρελθόντος.

Ποιος βέβαια από μας μπορεί να βάλει στην άκρη τον εγωϊσμό του και να παραδεχτεί πως δεν έχει ισχυρό χαρακτήρα ή πως το παρόν του το στοιχιώνουν ακόμα πράγματα από το παρελθόν;

Αυτό όμως είναι ένα άλλο ερώτημα που αφορά άλλο άρθρο. Προς το παρόν όλοι ζούμε τον εφιάλτη της ευτυχίας που ονειρεύομαστε…

περισσότερα »